Ο ηθικός κώδικας του τζούντο
Ευγένεια, Θάρρος, Φιλία, Ειλικρίνεια, Τιμή, Σεμνότητα, Σεβασμός, Αυτοπειθαρχία
Επιλογές αναζήτησης Όλες οι λέξεις Οποιαδήποτε λέξη
Φράση
Κωδικός ασφαλείας Ένα συν Τέσσερα ίσον

Φιλοσοφία

Παιδεία

Αρχές του τζούντο

Του Κάνο Τζιγκόρο Σίχαν / Kano Jigoro Shihan / Ιδρυτή του Κόντοκαν Judo Μετάφραση από Κωνσταντίν Ατανάσοβ - Σκούτας

Ο ιδρυτής τζουντο εν Αθήναι

Θεσσαλονίκη, 10 Μαρτίου 2019


Ο πρώτος Ασιάτης μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής και παράλληλα ιδρυτής και δημιουργός του τζουντο επισκέφθηκε την Αθήνα δύο φορές. Κατά την πρώτη επίσκεψή του το 1934 στην Ελλάδα, ο Τζιγκόρο Κάνο στις 5 Ιουνίου, έδωσε μία διάλεξη μπροστά στον πολιτιστικό σύλλογο Παρνασσού. Η μετάφρασή της στα Ελληνικά παρατίθεται παρακάτω:



Αρχές του ΤΖΟΥΝΤΟ και η εφαρμογή τους σε όλες τις εκφάνσεις της ανθρώπινης δραστηριότητας


Διάλεξη από Τζιγκόρο Κάνο



Από τότε που άρχισα να εργάζομαι στο δημόσιο, ασχολούμαι με την Εκπαίδευση, για ορισμένα καταλαμβάνοντας τη θέση του Διευθυντή του Γραφείου Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στην Ιαπωνία, και για 24 χρόνια ως Διευθυντής του Ανώτερου Κανονικού Κολλεγίου του Τόκυο.


Όπως είναι φυσιολογικό για έναν άνθρωπο με παρόμοια καριέρα, έπρεπε να απαντήσω σε πολλές ερωτήσεις όπως οι παρακάτω:


1. Δεν αμφισβητεί κανείς τη χρήση της θρησκείας ως μέσω για ηθική κουλτούρα. Όμως όταν τα ηθικά διδάσκονται στη θρησκεία όχι από τη λογική, αλλά από την «πίστη» ή την πεποίθηση, μπορεί να υπάρξουν διαφορετικοί άνθρωποι με διαφορετικά «πιστεύω». Πώς θα μπορούσε κάποιος να αποφασίσει ποια πεποίθηση είναι σωστή και ποιά όχι; Σε αυτό το στάδιο της διαφώτισης θα πρέπει να λύσουμε αυτό το πρόβλημα με τρόπο που όλοι να συμφωνούν. Πώς εσείς λύνετε αυτό το ερώτημα;


2. Για χιλιάδες χρόνια, σκεπτικιστές από διαφορετικά κράτη έχουν αναπτύξει εκατοντάδες διαφορετικές απόψεις σε σχέση με τα ηθικά. Κάποιοι κατέληξαν σε ορισμένα συμπεράσματα μέσα από τη δική τους συλλογιστική διαδικασία ενώ άλλοι υποστήριξαν κάτι διαφορετικό επίσης όμως από το δικό τους συλλογισμό. Αυτός είναι ο λόγος εξαιτίας του οποίου υπάρχουν τόσα πολλά διαφορετικά συστήματα σε σχέση με την ηθική. Αυτά αντιμάχονται κάτω από διαφορετικά λάβαρα ακόμη από την εποχή του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη στη δύση και του Λάο-Τσε και του Κομφούκιου στην Ανατολή. Δεν φαίνεται να υπάρχει τέλος στις διαμάχες αυτές. Πώς λοιπόν να συμφιλιωθούν οι διαφορετικές αυτές οπτικές;


3. Όλοι σεβόμαστε την παράδοση και κανείς δεν υποβαθμίζει τη σημαντικότητα της στη διδασκαλία της ηθικής. Πώς όμως μπορούμε να αποδείξουμε ότι η ηθική που διδάσκεται από την παράδοση είναι πάντοτε σωστή, και ότι ποτέ δεν χρειάζεται τροποποίηση; Δεν αποδεικνύουν τα γεγονότα ότι κάποια από τα διδάγματα ηθικής που φαίνεται να ήταν τα πιο σημαντικά σε συγκεκριμένα στάδια της εξέλιξης της ανθρωπότητας μείωσαν τη σημασία τους σε μεταγενέστερη εποχή; Δεν έχουν τα διαφορετικά κράτη διαφορετικές παραδόσεις; Υπάρχει κάποιο αξιόπιστο τεστ με το οποίο να κρίνουμε την εγκυρότητα παρόμοιας παράδοσης έτσι ώστε να κρατήσουμε όσα θεωρούμε έγκυρα;


Πολύ συχνά αντιμέτωπος με παρόμοιου είδους ερωτήσεις, συνειδητοποίησα ότι οι αρχές του τζουντο, τις οποίες μελετώ από τις νεανικές μου μέρες, μπορούν να λύσουν όλες αυτές τις δύσκολες ερωτήσεις. Για αυτό προσπάθησα να εφαρμόσω τις αρχές αυτές στη λύση όλων των διαφορετικών προβλημάτων που συναντούσα, και σε καμία περίπτωση δεν ανακάλυψα δυσκολία στην εφαρμογή τους.


Οι αρχές αυτές του Judo είναι:


1.«Όποιος και εάν είναι ο στόχος, ο καλύτερος τρόπος επίτευξης του θα είναι η μέγιστη ή υψηλοτέρα εκμετάλευση (απόδοση) της πνευματικής και σωματικής ενέργειας με κατεύθυνση σε αυτόν».


2.«Η αρμονία και η πρόοδος ενός σώματος, το οποίο αποτελείται από διαφορετικά άτομα, είτε λίγα είτε πολλά στον αριθμό, μπορεί να διατηρηθεί και να επιτευχθεί καλύτερα μέσω της αμοιβαίας βοήθειας και παραχώρησης».


Εάν είχα το χρόνο, και η φύση του συλλόγου Παρνασσού ήταν τέτοια που να μου επιτρέψει να εξηγήσω τη διαδικασία μέσω της οποίας έφτασα στα συμπεράσματά μου, θα ήταν πολύ ενδιαφέρον και εύκολο για εσάς να καταλάβετε την πραγματική εισαγωγή των όσων θα πω. Παρά ταύτα, αφήνοντας το κομμάτι αυτό για μία διάλεξη που θα δοθεί υπό άλλες περιστάσεις, τώρα θα προχωρήσω στο να σας δείξω πως να εφαρμόζετε τις αρχές αυτές σε όλες τις διαφορετικές εκφάνσεις της Ανθρώπινης Δραστηριότητας.


Στις φεουδαρχικές εποχές στην Ιαπωνία υπήρχαν πολλές πολεμικές τέχνες όπως η ξιφασκία, η τοξοβολία, η χρήση δοράτων κλπ. Μεταξύ αυτών υπήρχε και μία που λεγόταν Jujitsu, που συνίστατο κυρίως από τους διαφορετικούς τρόπους μάχης χωρίς όπλα, παρόλο που κατά καιρούς γινόταν χρήση κάποιων. Στις νεανικές μου μέρες μελέτησα δύο διαφορετικές σχολές της τέχνης αυτής υπό την εποπτεία τριών επιφανών δασκάλων της εποχής. Ύστερα έλαβα οδηγίες από πολλούς άλλους δασκάλους που εκπροσωπούσαν άλλες σχολές. Όμως το Jujitsu εξαρχής δεν αποτελούσε μία εφαρμογή σε διαγωνισμούς των αρχών της επιστήμης αλλά απλώς μια ομάδα από διαφορετικές μεθόδους επίθεσης και άμυνας επινοημένη από διαφορετικούς δασκάλους, με τη μία σχολή να εκπροσωπεί μία ομάδα μεθόδων σχεδιασμένη από έναν δάσκαλο και άλλες σχολές να εκπροσωπούν τις επινοήσεις άλλων. Επειδή έτσι είχε η υπόθεση, δεν υπήρχε θεμελιώδης αρχή με την οποία να τεστάρουμε την εγκυρότητα αυτών των μεθόδων.


Το παραπάνω με οδήγησε στο να μελετήσω αυτό το θέμα πολύ σοβαρά, και τελικά έφτασα να συνειδητοποιήσω μία διεισδυτική αρχή για όλα, που είναι: «Όποιος και εάν είναι ο στόχος, ο καλύτερος τρόπος επίτευξης του θα είναι η μέγιστη ή υψηλοτέρα εκμετάλευση της πνευματικής και σωματικής ενέργειας με κατεύθυνση σε αυτόν».


Στη συνέχεια μελέτησα εξαρχής, όσο μακριά μπόρεσε να φτάσει η ερευνά μου, όλες τις μεθόδους της επίθεσης και της άμυνας που διδάσκονταν από τους δασκάλους πριν από εμένα. Τότε ανακάλυψα ότι υπήρχαν πολλές μέθοδοι οι οποίες μπορούσαν να σταθούν σε αυτό το τεστ ενώ άλλες όχι. Διατηρώντας όσες θεωρούσα έγκυρες και προσθέτοντας πολλές άλλες της δικής μου σχεδίασης για τις οποίες ήμουν σίγουρος ότι θα αντέξουν τη δοκιμασία, το 1882 οργάνωσα το δικό μου σύστημα επίθεσης και άμυνας. Τζούντο είναι το όνομα αυτής της θεμελιώδης αρχής , όπως και το όνομα για αυτή την αρχή, μαζί με την εφαρμογή του, ενώ Jujitsu είναι το όνομα για μία ομάδα από διαφορετικούς μηχανισμούς που δεν βασίζονται σε αυτή την αρχή. Ονόμασα το ινστιτούτο όπου αυτή η αρχή, και η εφαρμογή της μελετάται, Κόντοκαν, το οποίο κυριολεκτικά σημαίνει «Ινστιτούτο για τη μελέτη του τρόπου/δρόμου»


Αυτή η νέα προσπάθεια αποδείχθηκε πολύ πετυχημένη. Στην Ιαπωνία σήμερα σχεδόν κανείς δεν μελετά τις παλιές μεθόδους, το τζουντο διδάσκεται σχεδόν σε όλα τα σχολεία πάνω από το μέσο όρο καθώς και στο στρατό, το ναυτικό και την αστυνομία, και το όνομα Jujitsu σχεδόν αντικαταστάθηκε από νέο όνομα Judo.


Η επιτυχία αυτή στην εφαρμογή της μέγιστης αποτελεσματικότητας στη μέθοδο του διαγωνισμού με οδήγησε στο να κρίνω ως ορθό να κάνω μία παρόμοια σύνδεση με τη φυσική αγωγή.


Κατά την εξέταση αυτού του θέματος θα πρέπει πρώτα από όλα να καταστήσω σαφές ποιος είναι ο στόχος της φυσικής αγωγής. Πιστεύω ότι ο στόχος της φυσικής αγωγής θα πρέπει να περιλαμβάνει τουλάχιστον αυτά τα τέσσερα ακόλουθα πράγματα: Υγεία, Δύναμη, Ωφελιμότητα και Πνευματική Εκπαίδευση, συμπεριλαμβάνοντας Διανοητικές, Ηθικές και Αισθητικές παραμέτρους.


Κανείς δεν θα διαφωνούσε με τη δήλωση αυτή, όμως θα ήθελα να εστιάσω την ειδική προσοχή σας στο γεγονός ότι κανείς, ούτε και οι ειδικοί στη φυσική αγωγή, δεν φαίνεται να μελετούν την αντίστοιχη σημασία αυτών των τεσσάρων στοιχείων.


Δεν είναι αρκετοί οι προωθητές της φυσικής αγωγής που τοποθετούνται υπέρ της μεγάλης δύναμης και της δεξιότητας; Δεν είναι αρκετοί οι δάσκαλοι γυμναστικής που δίνουν σχεδόν αποκλειστική σημασία στα εσωτερικά όργανα και την αρμονική ανάπτυξη του σώματος;


Οι άνθρωποι κάνουν παρόμοια λάθη συχνά γιατί ακριβώς ο στόχος της φυσικής αγωγής δεν έχει διατυπωθεί σαφώς και η εσωτερική σχέση αυτών των τεσσάρων στοιχείων δεν μελετάται σοβαρά. Αυτό συμβαίνει γιατί η αρχή της Μέγιστης-Αποτελεσματικότητας δεν είναι ακόμη παγκοσμίως αναγνωρισμένη και λίγοι είναι οι άνθρωποι που φαίνεται να μελετούν τέτοιο αντικείμενο από το οπτικό σημείο αυτής της αρχής.


Τώρα θα προχωρήσω στην ομιλία μου σχέση με την εφαρμογή αυτής της αρχής στην ηθική και διανοητική προπόνηση.


Με παρόμοιο τρόπο, όπως ανέφερα σε σχέση με τα τέσσερα στοιχεία της φυσικής αγωγής, η εσωτερική σχέση της διανοητικότητας και της ηθικής κουλτούρας όπως και αυτά τα δύο με την σωματική κουλτούρα, θα πρέπει να είναι αντικείμενο σοβαρής μελέτης. Παρά ταύτα, όχι μόνο οι άνθρωποι γενικότερα αλλά ακόμη και οι εκπαιδευτές είναι αρκετά αδιάφοροι προς αυτό. Στη διανοητική κουλτούρα, αυστηρώς μιλώντας, η απόκτηση της γνώσης και η καλλιέργεια της διανοητικής δύναμης είναι τόσο συνδεδεμένα που δεν θα μπορούσαμε να συζητάμε για το καθένα χωριστά. Όμως, η καλλιέργεια της δύναμης της λογικής και η κριτική και η απλή απόκτηση γνώσεων μπορούν να εξεταστούν υπό διαφορετικό φως και το σεβαστό μερίδιο που θα πρέπει να έχουν αντίστοιχα στη διανοητική κουλτούρα θα πρέπει να μελετηθεί ειδικά.


Η ηθική κουλτούρα επίσης περιλαμβάνει αρκετά στοιχεία, και η εσωτερική σχέση με την σχετική σημασία αυτών των στοιχείων θα πρέπει να εξεταστεί προσεκτικά.


Πρώτα από όλα η ηθική κουλτούρα θα πρέπει να επιδιώκεται από την διανοητική πλευρά, επιτρέποντας στον άνθρωπο να γνωρίζει τι είναι σωστό και τι είναι λάθος και επίσης επιτρέποντας του να λογικευτεί και να το αποφασίσει ακόμη και κάτω από περίπλοκες συνθήκες. Στον ίδιο χρόνο η καλλιέργεια της συναισθηματικής και βουλητικής δύναμης, καθώς και η σημασία της δημιουργίας καλών συνηθειών, δεν θα πρέπει να ξεχνιέται. Όμως πολλοί λίγοι άνθρωποι φαίνεται να μελετούν αυτά τα πράγματα σοβαρά. Αυτό, πιστεύω, είναι εξαιτίας της έλλειψης αναγνώρισης της αρχής της μέγιστης αποτελεσματικότητας.


Η κουλτούρα, είτε είναι σωματική, διανοητική ή ηθική, μπορεί να αποκτηθεί σωστά όταν με βάση το συλλογισμό δίνεται η σχετική σημασία και η συσχέτιση των διαφορετικών στοιχείων που περιλαμβάνονται σε αυτή.


Τώρα θα δώσω ένα πολύ απλό παράδειγμα από το πως οι άνθρωποι είναι στην καθημερινή ζωής τους ανεξαρτήτως αυτής της σημαντικής αρχής. Όταν κάποιος πρέπει να διαβάσει ένα βιβλίο, ένα περιοδικό ή εφημερίδα, θα πρέπει να επιλέξει όσα κρίνει πιο επικερδή από τα πολλά για να μελετήσει εκείνη τη στιγμή. Όμως οι περισσότεροι άνθρωποι είναι πολύ απρόσεκτοι σε ότι αφορά τέτοια θέματα.


Το ίδιο θα μπορούσε να ειπωθεί σε σχέση με τη δίαιτα, τα ρούχα και το σπίτι, και την επιλογή των αντικειμένων που αγοράζουμε, στις επιχειρηματικές συναλλαγές, εν συντομία σε όλες τις καθημερινές συναναστροφές στη ζωή. Μόνον μέσω της σωστής κατανόησης και της ορθής εφαρμογής αυτής της αρχής θα μπορούσε κάποιος να κάνει το σώμα του δυνατό, υγιές και χρήσιμο. Θα μπορούσε να γίνει ένα άτομο υψηλής ηθικής και διανοητικής στάσης. Θα μπορούσε να συσσωρεύσει πλούτο, επαρκή όχι μόνο για να κάνει τον εαυτό του ευτυχισμένο αλλά και για να έχει τη δυνατότητα να βοηθά τους άλλους και να ξοδεύει για το καλό της κοινωνίας. Μόνο άνθρωποι που είναι πιστοί στη δική μας αρχής θα μπορούσαν να γίνουν τέτοιοι άνδρες.


Έτσι, εάν αυτή η αρχή εφαρμόζεται σε όλες τις πτυχές της ανθρώπινης δραστηριότητας, το ίδιο πράγμα θα πρέπει να ισχύει και για τη δραστηριότητα μιας ομάδας ανθρώπων, είτε αυτή είναι μικρή, όπως στην περίπτωση μία παρέας λίγων ατόμων ή τεράστια, όπως στην περίπτωση ενός έθνους που έχει μεγάλο πληθυσμό. Όμως για να μπορεί μία ομάδα ανθρώπων να δρα ως ένα σώμα θα πρέπει να είναι καλά οργανωμένη, έτσι ώστε κάθε μέλος της ομάδας να δρα σε αρμονία με το άλλο. Η αρμονία αυτή μπορεί να επιτευχθεί και να διατηρηθεί μέσω της αμοιβαίας βοήθειας και παραχώρησης, οδηγώντας σε αμοιβαία εφημερία και όφελος. Αυτή η αμοιβαία βοήθεια και παραχώρηση είναι για το λόγο αυτό θεμελιώδης αρχή του Judo, η οποία είναι πολύ σημαντική για το κλείδωμα και την τελειοποίηση της κοινωνικής ζωής. Δεν θα μπορούσε, τότε, η ίδια αρχή να εφαρμοστεί με παρόμοιο τρόποι στις διεθνείς σχέσεις;


Θα ολοκληρώσω τη Διάλεξη μου παραθέτοντας ένα κομμάτι του λόγου μου στη Μαδρίτη πέρσι κατά τη διάρκεια Συνάντησης της Διακοινοβουλευτικής Ένωσης:


«Ευτυχώς τα ιδανικά της διεθνούς ζωής δεν διαφέρουν πολύ μεταξύ των πολιτισμένων ανθρώπων, όμως όταν κάποιος ερωτηθεί τι είναι αυτό που παίζει στο παρασκήνιο και κάνει τους ανθρώπους να έχουν παρόμοια ιδανικά, θα μπορούσε να μπερδευτεί. Το ηθικό ιδεώδες της θρησκείας έχοντας την πίστη ως παρασκήνιο δεν μπορεί να το εξηγήσει, επειδή δεν υπάρχει λόγος όλα τα «πιστεύω» να συμπίπτουν. Τότε μήπως θα μπορούσαν τα διαφορετικά συστήματα φιλοσοφίας να θεωρηθούν ως καθοριστική δύναμης παρόμοιας σύμπτωσης; Δεν θα μπορούσε να οφείλεται στη φιλοσοφία, γιατί ακριβώς αυτά τα φιλοσοφικά συστήματα στέκονται μακριά το ένα από το άλλο και δεν θα μπορούσαν ποτέ να συμφιλιωθούν.


Τότε ποια είναι η αληθινή καθοριστική δύναμη αυτή της σύμπτωσης;


Η καθοριστική δύναμη κρύβεται σε αυτό. Οι πολιτισμένοι άνθρωποι, ζώντας στην κοινωνία, δεν ονειρεύονται καν να εγκαταλείψουν την κοινωνική ζωή και να ζήσουν απομονωμένοι από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Όσο ένας άνθρωπος επιθυμεί να είναι μέλος της κοινότητας, εκείνος πρέπει να θεωρεί ως καθήκον του τη διατήρηση της κοινωνίας σε ύπαρξη και να παίξει το ρόλο του για να αποτρέψει την αποσύνθεση της. Ξανά, όσο ένας άνθρωπος ζει στην κοινωνία εκείνος επωφελείται από την πρόοδο της, ενώ από την άλλη, εάν η κοινωνία επιδεινωθεί εκείνος θα χάσει αυτό που θα μπορούσε αλλιώς να πάρει. Όταν οποιοδήποτε μέλος της κοινωνίας γίνει συνειδητό αυτών των γεγονότων θα οδηγηθεί αυτόματα να προσπαθεί να διατηρήσει και να βελτιώσει την κοινωνική μας ζωή. Προκειμένου να διατηρηθεί η κοινωνική ζωή, κάθε μεμονωμένο μέλος θα πρέπει να γνωρίζει πώς να απέχει από την εγωιστική συμπεριφορά και θα πρέπει να δεχθεί να βοηθήσει τους άλλους όταν είναι απαραίτητο για το σκοπό αυτό. Στον ίδιο χρόνο θα πρέπει κανείς να επιδιώκει στην καλύτερη δυνατή ικανότητα κάποιου να υπηρετεί την κοινωνία, θυμούμενος να φροντίζει τον εαυτό του τόσο όσο να μην έρχεται σε σύγκρουση με τα συμφέροντα των άλλων και της κοινωνίας σαν σύνολο. Η ωφέλεια αυτή της κοινωνίας καθώς και του εαυτού μπορούν να επιτευχθούν από την υψηλότερη ή τη μέγιστη αποτελεσματική χρήση της πνευματικής και σωματικής ενέργειας στην κατεύθυνση αυτή. Εν συντομία, η υψηλοτέρα ή η μέγιστη αποτελεσματική χρήση της πνευματικής και σωματικής ενέργειας για την κατάκτηση ενός στόχου από τη μία πλευρά, και το αμοιβαίο όφελος και η αποδοχή με στόχο την αμοιβαία εφημερία και το κέρδος από την άλλη, είναι οι δύο μεγάλοι καθοριστικοί παράγοντες της κοινωνικής αρμονίας και προόδου. Είτε συνειδητά, είτε όχι, οι πολιτισμένοι άνθρωποι οδηγούνται από αυτούς τους παράγοντες. Το γεγονός ότι οι άνθρωποι τώρα μιλούν για αποτελεσματικότητα και επιστημονική διαχείριση, το γεγονός ότι η Λίγκα των Εθνών δημιουργήθηκε, και ότι η ασφάλεια και ο αφοπλισμός των ημερών μας γίνονται εξαίρετα θέματα, όλα αυτά δείχνουν ότι οι παράγοντες δαύτοι θα πρέπει να μελετηθούν εις βάθος και το αληθινό πνεύμα τους να διακηρυχθεί σε όλο τον κόσμο».

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Επιστροφή

twitter facebook pinterest youtube
powered by: geodi.net
Φιλότιμο, παιδιά και Judo. Φιλοσοφία judo και παιδεία. Σχολή Τζούντο Θεσσαλονίκη
Ο ιδρυτής τζουντο εν Αθήναι
Φιλοσοφία, Παιδεία , Αρχές του τζούντο
Στο site μας χρησιμοποιούμε cookies
Hajime